Lieve Mouringh,

“Hoe gaat het?” is een vraag die veel mensen stellen. Dat is, hoe goed bedoeld ook, een moeilijke. “Het” wisselt nogal. Het onvermijdelijke, altijd, nooit meer Benjamin is niet te bevatten. Nog steeds niet. Ik merk dat mensen hopen dat het “beter”gaat. Dat gaat het niet. Het gemis is niet te pruimen, gewoon een teringzooi. “Nooit meer is te lang”, dat is zeker.

We zijn aan het wennen in ons nieuwe onderkomen, dat gaat best oke. Er is geen weg meer terug, het hele huis is een soort bouwput geworden. Vloer en plafonds eruit, tussenmuurtjes weg. Ik was er vanmorgen even, omdat ik een partituur wilde ophalen voor de tournee. Ik stuurde onderstaande foto’s in de thuisgroep:

Gisteravond was er een groepsles van contrabas. Er waren 12 cellisten en 2 contrabassisten. We begonnen met éénstemmig de toonladder van G. Nooit geweten dat dat zo vals kon klinken. En dan ineens weer een zuivere toon ertussen: een losse snaar. Ieder speelde een klein stukje alleen, en nog wat samen. Ik hoopte in de pauze ongezien te kunnen vertrekken. Er bleek geen pauze, dus werd het laat. Jan was niet ongerust. “De avonden van Frank duren altijd lang”. Vera heeft jarenlang cello les gehad bij Frank. Ik was even op de borrel na afloop, dat had ik beter niet kunnen doen. Er probeerden allerlei mensen met me te socializen, ik probeerde om het onderwerp Benjamin heen te laveren. “Hoe veel ik studeerde” – te weinig, “of ik duetten wilde spelen”- liever niet, “waarom ik er niet was op het adventsconcert” – omstandigheden. Uiteindelijk heb ik de bom maar gegooid. Wat ook weer ongemakkelijk was.

Ondertussen was Ruth vanaf zondag bezig de “Circle of life” van Rinske op te sporen. Die was kwijt. In de email stond dat hij dit weekend nog op het graf van Benjamin zou liggen – ik had donderdag al gezien dat hij daar niet meer lag. Dan zou hij achter de ceremonie ruimte liggen – niet. Ruth bleef bellen en uiteindelijk bleek bij ergens bij “de schuur” te liggen. Dat is de thuisstalling van het graafmachientje en ander gereedschap. Vanmiddag heb ik hem opgehaald met Tobi. Checkte nog even of ik alles had en vond nog een los sneeuwklokje. Die legde ik bij Benjamin.

Voor het eerst voelde ik een soort boosheid over het ongeluk. WAAROM deze bijzondere, mooie en lieve jongen, onze Benjamin.

Nooit meer is altijd, dat is te lang.

liefs, Sylvia